അധ്യായം 5:

യാത്ര പറയാതെ…
രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ സ്റ്റുഡിയോയിലെ മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം അണയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. മീരയും സിദ്ധാർത്ഥും ജനാലയ്ക്കൽ ദൂരേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. പുറത്ത് മഴ തോർന്നിരിക്കുന്നു, എങ്കിലും മരച്ചില്ലകളിൽ നിന്ന് വെള്ളത്തുള്ളികൾ ഇറ്റുവീഴുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം.
“നാളെ രാവിലെ ആദ്യത്തെ വണ്ടിക്ക് ഞാൻ പോകണം,” മീര പതുക്കെ പറഞ്ഞു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു വല്ലാത്ത വിറയലുണ്ടായിരുന്നു.
സിദ്ധാർത്ഥ് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അയാൾ തന്റെ സ്കെച്ച് ബുക്കിൽ ദൃതിയിൽ എന്തോ വരയ്ക്കുകയായിരുന്നു. ആ നിമിഷം അവർക്കിടയിൽ ആയിരം വാക്കുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും ഒന്നും പുറത്തുവന്നില്ല. ഒരു കഥയും അറിയാതെ തുടങ്ങിയ ഈ ബന്ധം ഒരു കഥയും പറയാതെ അവസാനിക്കാൻ പോവുകയാണ്.
“നമ്മൾ ഇനി കാണുമോ സിദ്ധാർത്ഥ്?” അവൾ അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു.
സിദ്ധാർത്ഥ് വരയ്ക്കുന്നത് നിർത്തി അവളെ നോക്കി. “ചില മനുഷ്യർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ വരുന്നത് ഒരു മഴ പോലെയാണ്. വരുന്നത് നമ്മൾ അറിയില്ല, പെയ്തു തോരുമ്പോൾ ഒരു നനവ് ബാക്കിയാക്കി അവർ പോകും. ആ നനവാണ് ഓർമ്മകൾ. ഇനി കാണുമോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ല മീര. പക്ഷേ, ഈ നിമിഷം സത്യമാണ്.”
അയാൾ തന്റെ സ്കെച്ച് ബുക്കിൽ നിന്ന് ഒരു താൾ കീറിയെടുത്ത് മടക്കി അവൾക്ക് നൽകി. “ഇത് ഇപ്പോൾ തുറക്കരുത്. ട്രെയിനിൽ ഇരുന്നു മാത്രം നോക്കുക.”
പിറ്റേന്ന് പുലർച്ചെ, മൂടൽമഞ്ഞ് പുതച്ച ആ ചെറിയ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് അവളെ കൊണ്ടുവിട്ടു. പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ ട്രെയിൻ എത്തിയപ്പോൾ മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾക്ക് അയാളെ കെട്ടിപ്പിടിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അവർ വെറും അപരിചിതർ മാത്രമാണെന്ന സത്യം അവളെ തടഞ്ഞു.
ട്രെയിൻ നീങ്ങിത്തുടങ്ങി. പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ കൈവീശി നിൽക്കുന്ന സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ രൂപം പതുക്കെ മഞ്ഞുപാളികൾക്കിടയിൽ മറഞ്ഞു.
ട്രെയിനിലെ തന്റെ സീറ്റിലിരുന്ന് മീര ആ കടലാസ് കഷ്ണം പതുക്കെ തുറന്നു. അതിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് വരച്ച അവളുടെ ഒരു ചെറിയ ചിത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിന് താഴെ മനോഹരമായ കൈപ്പടയിൽ അയാൾ ഇങ്ങനെ കുറിച്ചിരുന്നു:
> “കഥയറിയാതെ തുടങ്ങുന്നതാണ് ഏറ്റവും മനോഹരമായ പ്രണയം. കാരണം അവിടെ നമ്മൾ സ്നേഹിക്കുന്നത് ഒരാളുടെ ഭൂതകാലത്തെയല്ല, മറിച്ച് ആ വ്യക്തിയെ മാത്രമാണ്. യാത്രകൾ തുടരട്ടെ…”
>
മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം…
നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ ഒരു ആർട്ട് ഗാലറി. അവിടെ ‘നിശബ്ദതയുടെ നിറങ്ങൾ’ എന്ന പേരിൽ ഒരു ചിത്രപ്രദർശനം നടക്കുകയാണ്. പ്രദർശനത്തിന് വെച്ചിരിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ മീര സാവധാനം നടന്നു. അവൾ ഇപ്പോൾ പഴയ മീരയല്ല, തന്റെ ജീവിതത്തിലെ പ്രതിസന്ധികളെ അതിജീവിച്ച കരുത്തുള്ളവളാണ്.
പെട്ടെന്ന് ഒരു ചിത്രത്തിന് മുന്നിൽ അവൾ തറഞ്ഞുനിന്നു.
അതൊരു പൂർത്തിയാകാത്ത ചിത്രമായിരുന്നു. പണ്ട് ആ മലയോരത്തെ സ്റ്റുഡിയോയിൽ വെച്ച് താൻ കണ്ട, കറുത്ത തുണി കൊണ്ട് മൂടിവെച്ചിരുന്ന അതേ ചിത്രം! പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അതിന് താഴെ ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പുണ്ടായിരുന്നു: “കഥയറിയാതെ – പൂർത്തിയായ ചിത്രം.”
ചിത്രത്തിലെ പെൺകുട്ടിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ സങ്കടമില്ല, പകരം ഒരു പ്രതീക്ഷയുണ്ട്.
“നിങ്ങൾ വരും എന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു.”
പരിചിതമായ ആ ശബ്ദം കേട്ട് മീര തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അവിടെ താടി നീട്ടി വളർത്തിയ, ആ പഴയ ചിരിയോടെ സിദ്ധാർത്ഥ് നിൽക്കുന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഉടക്കി.
അവർക്ക് പരസ്പരം ഇപ്പോഴും ഒരു കഥയും അറിയില്ല. സിദ്ധാർത്ഥ് ആരാണെന്നോ, മീരയുടെ ജീവിതം എങ്ങനെയുള്ളതാണെന്നോ അവർ ചോദിച്ചില്ല. പക്ഷേ ആ ഗാലറിയിലെ ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ അവർ രണ്ടുപേരും തിരിച്ചറിഞ്ഞു—ചില പ്രണയങ്ങൾ വാക്കുകൾക്കും കഥകൾക്കും അപ്പുറമാണ്.
സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ ആ പഴയ മലയോര ഗ്രാമത്തിലെ മഴയുടെ മണമുണ്ടായിരുന്നു.
ശുഭം

അധ്യായം 4: പൂർത്തിയാകാത്ത ചിത്രം
സ്റ്റുഡിയോയിൽ ഉച്ചവെയിലിന്റെ സ്വർണ്ണനിറം പടർന്നിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ അടുത്ത ചിത്രത്തിനുള്ള ചായക്കൂട്ടുകൾ തയ്യാറാക്കുന്നതിനായി പുറത്തെ കിണറ്റിൻകരയിലേക്ക് പോയതായിരുന്നു. മീര തനിച്ചായി.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ആ പഴയ ക്യാൻവാസിലേക്ക് ഉടക്കി. സ്റ്റുഡിയോയുടെ ഒരു ഇരുണ്ട മൂലയിൽ, പൊടിപിടിച്ച ഒരു കറുത്ത തുണികൊണ്ട് മൂടിവെച്ച ആ ചിത്രം. ആദ്യ ദിവസം മുതൽ അത് അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമായി അവശേഷിക്കുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് എന്തിനാണ് അത് ഇത്രത്തോളം മറച്ചുപിടിക്കുന്നത്?
അവൾ പതുക്കെ ആ ക്യാൻവാസിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വർദ്ധിച്ചു. പുറത്ത് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മൂളിപ്പാട്ടും വെള്ളം കോരുന്ന ശബ്ദവും കേൾക്കാം. ഒരൊറ്റ നിമിഷം… അവൾ ആ തുണിയുടെ ഒരറ്റം പിടിച്ചു പതുക്കെ നീക്കി.
അവിടെ തെളിഞ്ഞുവന്ന ചിത്രം കണ്ട് മീര സ്തംഭിച്ചുപോയി.
അതൊരു പെൺകുട്ടിയുടെ ചിത്രമായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു വലിയ കടലിന്റെ ആഴമുണ്ടായിരുന്നു. ചുണ്ടുകളിൽ പകുതി വിരിഞ്ഞ ഒരു പുഞ്ചിരി. പക്ഷേ, ആ ചിത്രത്തിന്റെ ഒരു വശം പൂർണ്ണമായിരുന്നില്ല. ചായങ്ങൾ പടർന്നു കിടക്കുന്നു. എന്നാൽ അതിനേക്കാൾ മീരയെ ഞെട്ടിച്ചത് ആ പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖച്ഛായയായിരുന്നു.
അത് അവൾ തന്നെയായിരുന്നു!
അല്ലെങ്കിൽ അവളെപ്പോലെ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ആരോ ഒരാൾ. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് വരച്ചതാണെന്ന് ആ ചായങ്ങളുടെ പഴക്കം വിളിച്ചുപറയുന്നു. മീരയുടെ കൈകൾ വിറച്ചു. എങ്ങനെ? താൻ ആദ്യമായി കാണുന്ന ഈ അപരിചിതന്റെ പക്കൽ തന്റെ സാമ്യമുള്ള ഒരു ചിത്രം എങ്ങനെ വന്നു?
“അത് തൊടരുത്!”
പെട്ടെന്നുണ്ടായ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കർക്കശമായ ശബ്ദം കേട്ട് മീര ഞെട്ടിമാറി. വാതിൽക്കൽ ബക്കറ്റുമായി നിൽക്കുന്ന സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മുഖം വല്ലാതെ മാറിയിരുന്നു. ശാന്തനായിരുന്ന ആ ചിത്രകാരന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു വേദനയും ദേഷ്യവും കലർന്നിരിക്കുന്നു.
അയാൾ വേഗത്തിൽ നടന്നു വന്ന് ആ കറുത്ത തുണി വീണ്ടും ചിത്രത്തിന് മുകളിലിട്ടു.
“ക്ഷമിക്കണം… ഞാൻ ചുമ്മാ…” മീര പതറിപ്പോയി.
സിദ്ധാർത്ഥ് ദീർഘമായി ഒന്ന് ശ്വസിച്ചു. അയാളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “ചില ചിത്രങ്ങൾ കാണാനുള്ളതല്ല മീര. അവ നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ മുറിവുകളാണ്. അവ തുറന്നു നോക്കുമ്പോൾ ആ മുറിവുകൾ വീണ്ടും നീറാൻ തുടങ്ങും.”
“അത്… അത് ആരാണ്? ആ പെൺകുട്ടി…” മീരയുടെ ചോദ്യം അപൂർണ്ണമായി.
സിദ്ധാർത്ഥ് ജനാലയിലൂടെ ദൂരേക്ക് നോക്കി. അവിടെ മലനിരകൾക്കിടയിൽ മഞ്ഞ് വീണ്ടും പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “അത് എന്റെ കഥയായിരുന്നു. ഞാൻ ഉപേക്ഷിച്ചു പോന്ന, അല്ലെങ്കിൽ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ എന്റെ ലോകം. ആ മുഖത്തിന് നിങ്ങളുമായി സാമ്യമുണ്ടായിരിക്കാം, പക്ഷേ അവൾ നീയല്ല. അവൾ മറ്റാരോ ആയിരുന്നു.”
അവർക്കിടയിൽ വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദത പടർന്നു. ആ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ഒരു വലിയ ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു. മീരയ്ക്ക് മനസ്സിലായി, സിദ്ധാർത്ഥും തന്നെപ്പോലെ ഒരു ഒളിച്ചോട്ടക്കാരനാണ്. മറ്റൊരാളിൽ നിന്ന് താൻ മറച്ചുപിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന അതേ ‘കഥ’ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഉള്ളിലും നീറുന്നുണ്ട്.
“നമ്മൾ പരസ്പരം കഥയറിയാതെ ഇരിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞത് ഇതിനാണോ?” മീര പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
സിദ്ധാർത്ഥ് അവൾക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിലെ ദേഷ്യം മാറി പകരം ഒരു നിസ്സഹായത നിറഞ്ഞു. “അതെ. കഥകൾ അറിയുമ്പോഴാണ് മനുഷ്യർക്ക് പരസ്പരം മടുക്കുന്നത്. അല്ലെങ്കിൽ സഹതാപം തോന്നുന്നത്. എനിക്ക് നിങ്ങളോട് സഹതാപം തോന്നേണ്ടതില്ല. നമുക്ക് ഇങ്ങനെയുമാകാം… വെറും അപരിചിതരായി.”
പക്ഷേ, ആ നിമിഷം മീര തിരിച്ചറിഞ്ഞു—താൻ ഈ അപരിചിതനെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അവന്റെ വേദനകളെയും അവന്റെ നിശബ്ദതയെയും അവൾ അറിയാതെ തന്നെ സ്വന്തമാക്കിയിരിക്കുന്നു. പ്രണയത്തിന് ഒരാളുടെ കഥ അറിയേണ്ടതില്ല എന്ന സത്യം അവൾക്ക് ബോധ്യപ്പെടുകയായിരുന്നു.
ആ വൈകുന്നേരം അവർ തമ്മിൽ അധികം സംസാരിച്ചില്ല. പക്ഷേ, സ്റ്റുഡിയോയിലെ ആ വലിയ ക്യാൻവാസിന് താഴെ അവർ രണ്ടുപേരും തങ്ങളുടെ ഏകാന്തതകൾ പങ്കുവെച്ചു.

തുടരും

അധ്യായം 3: നിറങ്ങൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ
പുലർകാലത്തെ തണുത്ത കാറ്റാണ് മീരയെ ഉണർത്തിയത്. ജനാലയ്ക്കൽ തട്ടിവിളിക്കുന്ന കാടിന്റെ മണമുള്ള കാറ്റ്. അവൾ പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്നു. തലേദിവസം രാത്രിയിലെ മഴയുടെ ബാക്കിപത്രമെന്നോണം മരച്ചില്ലകളിൽ നിന്ന് വെള്ളത്തുള്ളികൾ ഇറ്റുവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മുറിക്കുള്ളിൽ ചായയുടെയും ചായക്കൂട്ടുകളുടെയും ഗന്ധം വീണ്ടും പടർന്നിരിക്കുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് സ്റ്റുഡിയോയുടെ ഒരു മൂലയിൽ വലിയൊരു ക്യാൻവാസിന് മുന്നിൽ നിൽക്കുകയാണ്. വെളുത്ത നിറത്തിലുള്ള ഒരു വലിയ തുണി കൊണ്ട് മൂടിവെച്ച ആ ക്യാൻവാസിന് മുന്നിൽ അയാൾ അല്പനേരം ആലോചിച്ചു നിന്നു.
“ഉണർന്നോ?” അയാൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ തന്നെ ചോദിച്ചു.
“ഉം…” മീര എഴുന്നേറ്റ് മുടി ഒതുക്കി. “ഞാൻ ഒരുപാട് നേരം ഉറങ്ങിയോ?”
“ഇല്ല, പ്രകൃതി ശാന്തമാകുമ്പോൾ മനുഷ്യരും ശാന്തരാകും. ഇന്നലെ നിങ്ങൾ ശരിക്കും ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു,” സിദ്ധാർത്ഥ് ഒരു ചെറിയ ഗ്ലാസ് ചൂടുവെള്ളം അവൾക്ക് നൽകി.
മീര ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. മലനിരകൾക്കിടയിലൂടെ സൂര്യപ്രകാശം അരിച്ചിറങ്ങുന്നു. ആ ഗ്രാമത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു. നഗരത്തിലെ സിമന്റ് കാടുകളിൽ നിന്ന് എത്രയോ ദൂരെ, ഒന്നിനും ധൃതിയില്ലാത്ത ഒരു ലോകം.
“നിങ്ങൾ എന്നും ഇങ്ങനെയുണ്ടാകുമോ?” മീര ചോദിച്ചു. “ഒറ്റയ്ക്ക്… ഈ ചിത്രങ്ങളുമായി?”
സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ ബ്രഷ് ചായക്കൂട്ടിൽ മുക്കി. “ഒറ്റയ്ക്കല്ല. ഓരോ ചിത്രവും എനിക്കൊരു കൂട്ടുകാരനാണ്. നമ്മൾ ഒരാളോട് സംസാരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ നമുക്ക് ഭാഷ വേണം. പക്ഷേ, ഒരു ചിത്രത്തോട് സംസാരിക്കാൻ മനസ്സ് മാത്രം മതി. നിറങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നത് നിങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ?”
മീര ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഇല്ല. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അത് കേൾക്കാൻ എനിക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ട്.”
സിദ്ധാർത്ഥ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ ക്യാൻവാസിൽ പച്ചയും നീലയും കലർന്ന ഒരു നിറം ചാലിച്ചു. “ഈ പച്ച നിറം കാണുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് എന്ത് തോന്നുന്നു?”
മീര അല്പനേരം ആലോചിച്ചു. “ഒരുപക്ഷേ… സമാധാനം. അല്ലെങ്കിൽ നമ്മൾ ഉപേക്ഷിച്ചു പോന്ന ഏതോ ഒരു ഇടം.”
“കൃത്യമാണ്,” സിദ്ധാർത്ഥ് പറഞ്ഞു. “നിറങ്ങൾക്ക് നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ മറച്ചുപിടിച്ച വികാരങ്ങളെ പുറത്തുകൊണ്ടുവരാൻ കഴിയും. നിങ്ങൾ എന്തിനെക്കുറിച്ചാണ് ഇപ്പോൾ ആലോചിക്കുന്നത് എന്ന് ഈ ക്യാൻവാസിന് പറഞ്ഞുതരാൻ കഴിയും.”
അവർക്കിടയിൽ സംസാരം കുറവായിരുന്നുവെങ്കിലും, ഓരോ വാക്കും അർത്ഥവത്തായിരുന്നു. മീര സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് അയാൾ വരയ്ക്കുന്നത് നോക്കി നിന്നു. അയാളുടെ കൈകൾ എത്ര വേഗത്തിലാണ് ചലിക്കുന്നത്! വലിയൊരു മലഞ്ചെരിവിനെ അയാൾ നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ആ ക്യാൻവാസിൽ ഒപ്പിയെടുത്തു.
“ഇവിടെ എല്ലാവർക്കും ഓരോ കഥയുണ്ടാകും. നിങ്ങളുടെ കഥ എന്താണെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല. പക്ഷേ, നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കാണുന്നത് ഒരു യാത്രയുടെ ക്ഷീണമല്ല, മറിച്ച് ഒരു തിരച്ചിലിന്റെ ഭാരമാണ്,” സിദ്ധാർത്ഥ് വരയ്ക്കുന്നത് തുടർന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
മീരയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പാഞ്ഞുപോയി. അയാൾ പറഞ്ഞത് ശരിയായിരുന്നു. അവൾ തിരയുന്നത് തന്നെത്തന്നെയാണ്. ആരോടും പറയാത്ത, സ്വന്തം മനസ്സിനോട് പോലും സമ്മതിക്കാത്ത ആ വേദന സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ കണ്ണുകളിൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞുവോ?
“ചില കഥകൾ അറിയാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത് സിദ്ധാർത്ഥ്,” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “അറിയുമ്പോഴാണ് അതിന് ഭാരം കൂടുന്നത്.”
സിദ്ധാർത്ഥ് അവൾക്ക് നേരെ ഒരു ചെറിയ ബ്രഷ് നീട്ടി. “എങ്കിൽ ഇന്ന് നമുക്ക് ആ കഥയെ കുറച്ചു നിറങ്ങൾ കൊണ്ട് മൂടാം. ഒന്ന് ശ്രമിച്ചു നോക്കൂ.”
മീര മടിച്ചുനിന്നെങ്കിലും ഒടുവിൽ ആ ബ്രഷ് വാങ്ങി. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വലിയ ക്യാൻവാസിന്റെ ഒരു കോണിൽ അവൾ ഒരു ചെറിയ മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള ബിന്ദു ഇട്ടു. അതൊരു പുതിയ തുടക്കമായിരുന്നു. അവരുടെ പേരും നാടും അറിയാത്ത, എന്നാൽ മനസ്സുകൾ കൊണ്ട് സംസാരിക്കുന്ന പുതിയൊരു സൗഹൃദത്തിന്റെ തുടക്കം.
പക്ഷേ, ആ സ്റ്റുഡിയോയുടെ മൂലയിൽ തുണി കൊണ്ട് മൂടിവെച്ച ആ വലിയ ചിത്രത്തിലേക്ക് മീരയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ഉടക്കി. അതിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് എന്തായിരിക്കും? സിദ്ധാർത്ഥ് എന്താണ് ആ ലോകത്തോട് മറച്ചുപിടിക്കുന്നത്?

തുടരും