അധ്യായം 3: നിറങ്ങൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ
പുലർകാലത്തെ തണുത്ത കാറ്റാണ് മീരയെ ഉണർത്തിയത്. ജനാലയ്ക്കൽ തട്ടിവിളിക്കുന്ന കാടിന്റെ മണമുള്ള കാറ്റ്. അവൾ പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്നു. തലേദിവസം രാത്രിയിലെ മഴയുടെ ബാക്കിപത്രമെന്നോണം മരച്ചില്ലകളിൽ നിന്ന് വെള്ളത്തുള്ളികൾ ഇറ്റുവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മുറിക്കുള്ളിൽ ചായയുടെയും ചായക്കൂട്ടുകളുടെയും ഗന്ധം വീണ്ടും പടർന്നിരിക്കുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് സ്റ്റുഡിയോയുടെ ഒരു മൂലയിൽ വലിയൊരു ക്യാൻവാസിന് മുന്നിൽ നിൽക്കുകയാണ്. വെളുത്ത നിറത്തിലുള്ള ഒരു വലിയ തുണി കൊണ്ട് മൂടിവെച്ച ആ ക്യാൻവാസിന് മുന്നിൽ അയാൾ അല്പനേരം ആലോചിച്ചു നിന്നു.
“ഉണർന്നോ?” അയാൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ തന്നെ ചോദിച്ചു.
“ഉം…” മീര എഴുന്നേറ്റ് മുടി ഒതുക്കി. “ഞാൻ ഒരുപാട് നേരം ഉറങ്ങിയോ?”
“ഇല്ല, പ്രകൃതി ശാന്തമാകുമ്പോൾ മനുഷ്യരും ശാന്തരാകും. ഇന്നലെ നിങ്ങൾ ശരിക്കും ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു,” സിദ്ധാർത്ഥ് ഒരു ചെറിയ ഗ്ലാസ് ചൂടുവെള്ളം അവൾക്ക് നൽകി.
മീര ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. മലനിരകൾക്കിടയിലൂടെ സൂര്യപ്രകാശം അരിച്ചിറങ്ങുന്നു. ആ ഗ്രാമത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു. നഗരത്തിലെ സിമന്റ് കാടുകളിൽ നിന്ന് എത്രയോ ദൂരെ, ഒന്നിനും ധൃതിയില്ലാത്ത ഒരു ലോകം.
“നിങ്ങൾ എന്നും ഇങ്ങനെയുണ്ടാകുമോ?” മീര ചോദിച്ചു. “ഒറ്റയ്ക്ക്… ഈ ചിത്രങ്ങളുമായി?”
സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ ബ്രഷ് ചായക്കൂട്ടിൽ മുക്കി. “ഒറ്റയ്ക്കല്ല. ഓരോ ചിത്രവും എനിക്കൊരു കൂട്ടുകാരനാണ്. നമ്മൾ ഒരാളോട് സംസാരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ നമുക്ക് ഭാഷ വേണം. പക്ഷേ, ഒരു ചിത്രത്തോട് സംസാരിക്കാൻ മനസ്സ് മാത്രം മതി. നിറങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നത് നിങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ?”
മീര ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഇല്ല. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അത് കേൾക്കാൻ എനിക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ട്.”
സിദ്ധാർത്ഥ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ ക്യാൻവാസിൽ പച്ചയും നീലയും കലർന്ന ഒരു നിറം ചാലിച്ചു. “ഈ പച്ച നിറം കാണുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് എന്ത് തോന്നുന്നു?”
മീര അല്പനേരം ആലോചിച്ചു. “ഒരുപക്ഷേ… സമാധാനം. അല്ലെങ്കിൽ നമ്മൾ ഉപേക്ഷിച്ചു പോന്ന ഏതോ ഒരു ഇടം.”
“കൃത്യമാണ്,” സിദ്ധാർത്ഥ് പറഞ്ഞു. “നിറങ്ങൾക്ക് നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ മറച്ചുപിടിച്ച വികാരങ്ങളെ പുറത്തുകൊണ്ടുവരാൻ കഴിയും. നിങ്ങൾ എന്തിനെക്കുറിച്ചാണ് ഇപ്പോൾ ആലോചിക്കുന്നത് എന്ന് ഈ ക്യാൻവാസിന് പറഞ്ഞുതരാൻ കഴിയും.”
അവർക്കിടയിൽ സംസാരം കുറവായിരുന്നുവെങ്കിലും, ഓരോ വാക്കും അർത്ഥവത്തായിരുന്നു. മീര സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് അയാൾ വരയ്ക്കുന്നത് നോക്കി നിന്നു. അയാളുടെ കൈകൾ എത്ര വേഗത്തിലാണ് ചലിക്കുന്നത്! വലിയൊരു മലഞ്ചെരിവിനെ അയാൾ നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ആ ക്യാൻവാസിൽ ഒപ്പിയെടുത്തു.
“ഇവിടെ എല്ലാവർക്കും ഓരോ കഥയുണ്ടാകും. നിങ്ങളുടെ കഥ എന്താണെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല. പക്ഷേ, നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കാണുന്നത് ഒരു യാത്രയുടെ ക്ഷീണമല്ല, മറിച്ച് ഒരു തിരച്ചിലിന്റെ ഭാരമാണ്,” സിദ്ധാർത്ഥ് വരയ്ക്കുന്നത് തുടർന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
മീരയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പാഞ്ഞുപോയി. അയാൾ പറഞ്ഞത് ശരിയായിരുന്നു. അവൾ തിരയുന്നത് തന്നെത്തന്നെയാണ്. ആരോടും പറയാത്ത, സ്വന്തം മനസ്സിനോട് പോലും സമ്മതിക്കാത്ത ആ വേദന സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ കണ്ണുകളിൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞുവോ?
“ചില കഥകൾ അറിയാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത് സിദ്ധാർത്ഥ്,” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “അറിയുമ്പോഴാണ് അതിന് ഭാരം കൂടുന്നത്.”
സിദ്ധാർത്ഥ് അവൾക്ക് നേരെ ഒരു ചെറിയ ബ്രഷ് നീട്ടി. “എങ്കിൽ ഇന്ന് നമുക്ക് ആ കഥയെ കുറച്ചു നിറങ്ങൾ കൊണ്ട് മൂടാം. ഒന്ന് ശ്രമിച്ചു നോക്കൂ.”
മീര മടിച്ചുനിന്നെങ്കിലും ഒടുവിൽ ആ ബ്രഷ് വാങ്ങി. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വലിയ ക്യാൻവാസിന്റെ ഒരു കോണിൽ അവൾ ഒരു ചെറിയ മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള ബിന്ദു ഇട്ടു. അതൊരു പുതിയ തുടക്കമായിരുന്നു. അവരുടെ പേരും നാടും അറിയാത്ത, എന്നാൽ മനസ്സുകൾ കൊണ്ട് സംസാരിക്കുന്ന പുതിയൊരു സൗഹൃദത്തിന്റെ തുടക്കം.
പക്ഷേ, ആ സ്റ്റുഡിയോയുടെ മൂലയിൽ തുണി കൊണ്ട് മൂടിവെച്ച ആ വലിയ ചിത്രത്തിലേക്ക് മീരയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ഉടക്കി. അതിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് എന്തായിരിക്കും? സിദ്ധാർത്ഥ് എന്താണ് ആ ലോകത്തോട് മറച്ചുപിടിക്കുന്നത്?
തുടരും
