അദാമിന്റെ അടിമ

ലോകം ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ, നിശബ്ദതയുടെ ഭാരം താങ്ങാനാവാതെ ജനാലയ്ക്കൽ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് പലപ്പോഴും ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ കണ്ടുമുട്ടിയിട്ടുള്ളത്. ‘അദാമിന്റെ അടിമ’—അതായിരുന്നു എന്റെ ആത്മഗതം. ആദിമ മനുഷ്യനായ അദാം മുതൽ ഇങ്ങോട്ട് കൈമാറി വന്ന അതേ നിസ്സഹായതയുടെയും, അന്വേഷണത്തിന്റെയും, അടിമത്തത്തിന്റെയും ഒരു തുടർച്ച മാത്രമാണ് ഞാൻ എന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഈ പുലർച്ചെയിൽ, ആകാശത്തിന്റെ കോണിൽ ചുവപ്പ് പടരുമ്പോൾ, എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അക്കൗണ്ട് പുസ്തകം ഞാൻ തുറന്നു വെക്കുകയാണ്. ഇതിൽ ലാഭനഷ്ടങ്ങളുടെ കണക്കുകളില്ല, മറിച്ച് ഒരു മനുഷ്യൻ തന്റെയുള്ളിലെ ഇരുട്ടിനെ വെളിച്ചം കൊണ്ട് നേരിടാൻ ശ്രമിച്ചതിന്റെ വരികൾ മാത്രം.
വർഷങ്ങളോളം ഞാൻ മറ്റൊരാളായിരുന്നു. സമൂഹത്തിന്റെ ചട്ടക്കൂടുകൾക്കുള്ളിൽ ശ്വാസം മുട്ടി കഴിയുമ്പോഴും പുറമെ ഞാൻ ചിരിച്ചു. സദാചാരത്തിന്റെ പേരിൽ കെട്ടിയുയർത്തിയ മതിൽക്കെട്ടുകൾക്ക് കാവൽ നിന്ന അടിമയായിരുന്നു ഞാൻ. എന്റെ ചിന്തകൾ പോലും എന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നില്ല. മതവും രാഷ്ട്രീയവും കുടുംബവും എനിക്ക് ചുറ്റും അദൃശ്യമായ ചങ്ങലകൾ തീർത്തു. ആ ചങ്ങലകളെ ഞാൻ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ വൈരുദ്ധ്യം. അടിമ തന്റെ ചങ്ങലകളെ ആഭരണങ്ങളായി കാണാൻ തുടങ്ങുന്നതാണ് ഈ ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തം. എന്റെ ജീവിതവും ആ ദുരന്തത്തിന്റെ പാതയിലായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ ചങ്ങലകളുടെ ഭാരം താങ്ങാനാവാത്ത ഒരു രാത്രി എന്റെ ജീവിതത്തിലുണ്ടായി. അന്ന് നക്ഷത്രങ്ങൾ പോലും എനിക്ക് നേരെ പരിഹാസത്തോടെ നോക്കുന്നതായി തോന്നി.
സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നത് എവിടെയോ ദൂരെ നിൽക്കുന്ന ഒരു നക്ഷത്രമാണെന്നും അത് ഒരിക്കലും എനിക്ക് പ്രാപ്യമല്ലെന്നും ഞാൻ കരുതി. എന്നാൽ നേരം പുലർന്നു തുടങ്ങിയ ആ നിമിഷം, ഇരുട്ട് പതിയെ പിൻവാങ്ങുന്ന കാഴ്ച എന്നെ മറ്റൊരു സത്യം ബോധ്യപ്പെടുത്തി. ഇരുട്ട് ഒഴിഞ്ഞുപോയതല്ല, വെളിച്ചം വന്നപ്പോൾ ഇരുട്ടിന് നിലനിൽപ്പില്ലാതെയായതാണ്. എന്റെയുള്ളിലെ ഭയവും അപ്രകാരമായിരുന്നു. അറിവിന്റെയും സ്വയം തിരിച്ചറിവിന്റെയും ഒരു കണം വെളിച്ചം മതിയായിരുന്നു എന്റെയുള്ളിലെ അടിമയെ മോചിപ്പിക്കാൻ. അദാം മണ്ണിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവനാണ്, എന്നാൽ മണ്ണ് വിട്ടാൽ അവൻ ആകാശത്തോളം ഉയരേണ്ടവനാണെന്ന ദർശനം എന്നിൽ ഉദിച്ചു. ആ നിമിഷം ഞാൻ അടിമത്തത്തിന്റെ പഴയ കുപ്പായം ഊരിയെറിഞ്ഞു.
പലപ്പോഴും നമ്മൾ തോറ്റു പോകുന്നത് മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിലല്ല, നമ്മൾ തന്നെ നമുക്ക് ചുറ്റും സൃഷ്ടിച്ച മിഥ്യകൾക്ക് മുന്നിലാണ്. ‘നേരം പുലരുക’ എന്നത് വെറുമൊരു പ്രകൃതി പ്രതിഭാസമല്ല, അതൊരു ബോധോദയമാണ്. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആ പഴയ മനുഷ്യൻ മരിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് സ്വന്തം നിഴലിനെ ഭയപ്പെടാത്ത, ആകാശത്തിന്റെ വിശാലതയിലേക്ക് കണ്ണുനടുന്ന ഒരു സ്വതന്ത്ര മനുഷ്യനാണ്. വെളിച്ചം മുറിയിലേക്ക് പടരുമ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നു, ഓരോ മനുഷ്യനും അദാമിന്റെ മകനാണ്, പക്ഷേ അവൻ ആരുടെയും അടിമയാകേണ്ടവനല്ല. ഭൂതകാലത്തിന്റെ കറുത്ത തണലുകളിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട്, വരാനിരിക്കുന്ന വെളിച്ചത്തെ പുണരാൻ ഞാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നു. ഈ പ്രഭാതം എന്റേതാണ്, എന്റെ മാത്രം. ഇവിടെ ഒരു കഥ അവസാനിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് ഒരു മനുഷ്യൻ ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങുകയാണ്.

നേരം പുലർന്നു തുടങ്ങുന്നതേയുള്ളൂ. ജനാലയ്ക്കൽ വന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ പുറത്ത് മഞ്ഞു മൂടിയ മരങ്ങൾ നിഴൽരൂപങ്ങളെപ്പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. എന്റെ ഉള്ളിലും അത്തരമൊരു മഞ്ഞുകാലമായിരുന്നു. ഇത്രയും കാലം ഞാൻ ആരായിരുന്നു? അദാമിന്റെ മണ്ണിൽ നിന്ന് ജനിച്ച, ഒടുവിൽ മണ്ണിലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങേണ്ട വെറുമൊരു അടിമയോ? അതോ സ്വന്തമായി ചിറകുകളുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയാത്ത ഒരു പക്ഷിയോ? എന്റെ ജീവിതം ഒരു വലിയ പുസ്തകമാണെങ്കിൽ, അതിന്റെ ഓരോ താളിലും മറ്റാരൊക്കെയോ ആണ് എഴുതിയിരുന്നത്. എന്റെ പിതാവ്, എന്റെ അധ്യാപകർ, ഭരണകൂടം, സമൂഹം—അവർ വരച്ച വരകളിലൂടെ മാത്രം സഞ്ചരിച്ച ഒരു നിഴൽ മാത്രമായിരുന്നു ഞാൻ.
നമ്മളോരോരുത്തരും ജനിക്കുന്നത് സ്വതന്ത്രരായാണെന്ന് ലോകം പറയുന്നു. എന്നാൽ ജനിച്ചുവീഴുന്ന നിമിഷം തന്നെ നമ്മൾ അദൃശ്യമായ ഉടമ്പടികളിൽ ഒപ്പുവെക്കുന്നുണ്ട്. പേര്, മതം, ജാതി, ഭാഷ—നമ്മൾ തിരഞ്ഞെടുക്കാത്ത ഈ അടയാളങ്ങളാണ് പിന്നീട് നമ്മുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശം ഏറ്റെടുക്കുന്നത്. ആദിമ മനുഷ്യനായ അദാം വിലക്കപ്പെട്ട കനി ഭക്ഷിച്ചത് അറിവിനോടുള്ള അടങ്ങാത്ത ദാഹം കൊണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിൽ, ഞാനിന്ന് ആ കനി തേടിയിറങ്ങുകയാണ്. കാരണം, അറിവില്ലാത്ത ഭക്തിയും ചിന്തയില്ലാത്ത വിധേയത്വവും ഒരു മനുഷ്യനെ വെറുമൊരു യന്ത്രമാക്കി മാറ്റുന്നു. ആ യന്ത്രത്തിന്റെ ഉള്ളിലെവിടെയോ എന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വത്വം ശ്വാസം മുട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു മനുഷ്യൻ തന്റെ അടിമത്തം തിരിച്ചറിയുന്ന നിമിഷമാണ് അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിപ്ലവം നടക്കുന്നത്. വർഷങ്ങളോളം ഞാൻ കരുതിയത് എനിക്ക് ലഭിച്ച സൗകര്യങ്ങളും സ്ഥാനമാനങ്ങളും എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യമാണെന്നായിരുന്നു. എന്നാൽ അവയെല്ലാം എന്റെ തടവറയുടെ സ്വർണ്ണ അഴികളാണെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കാൻ വൈകിപ്പോയി. മറ്റുള്ളവർ നിശ്ചയിക്കുന്ന ശരികളിലേക്ക് എന്റെ ജീവിതത്തെ വെട്ടിമുറിച്ച് പാകപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ നഷ്ടപ്പെട്ടത് എന്റെ ആത്മാവായിരുന്നു. ആ നഷ്ടത്തിന്റെ ആഴം അളക്കാൻ ഒരു പ്രഭാതത്തിന്റെ വെളിച്ചം വേണ്ടി വന്നു. ഇരുട്ട് മായുമ്പോൾ വന്യമൃഗങ്ങളെപ്പോലെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന പലതും വെറും കരിയിലകളാണെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയാറില്ലേ? എന്റെ ഭയങ്ങളും അപ്രകാരമായിരുന്നു.
ഭൂതകാലത്തിന്റെ പ്രേതങ്ങൾ എന്റെ പിന്നിലുണ്ട്. അവ എന്നെ പഴയ ഇരുട്ടിലേക്ക് തിരികെ വിളിക്കുന്നു. “നീ അദാമിന്റെ മണ്ണാണ്, മണ്ണിലേക്ക് തന്നെ നോക്കുക,” എന്ന് അവ മന്ത്രിക്കുന്നു. പക്ഷേ, എന്റെ കണ്ണുകൾ ഇപ്പോൾ ആകാശത്തിലേക്കാണ്. അവിടെ നക്ഷത്രങ്ങൾ മാഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു, പകരം സൂര്യന്റെ സ്വർണ്ണരശ്മികൾ മേഘങ്ങളെ കീറിമുറിക്കുന്നു. ഈ വെളിച്ചത്തിന് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്; ഇത് സത്യത്തെ നഗ്നമാക്കുന്നു. ഇതുവരെ ഞാൻ പുതച്ചിരുന്ന കപടമായ എല്ലാ വസ്ത്രങ്ങളും ഈ വെളിച്ചത്തിൽ അഴിഞ്ഞുവീഴുന്നു. ഞാൻ നഗ്നനാണ്, പക്ഷേ ഞാൻ സ്വതന്ത്രനാണ്.
ലോകം ഉണരുകയാണ്. പള്ളികളിൽ നിന്നും ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ നിന്നും പ്രാർത്ഥനകൾ ഉയരുന്നുണ്ട്. മനുഷ്യർ വീണ്ടും അവരുടെ പതിവ് വേഷങ്ങൾ അണിയാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് ഞാൻ ആ വേഷം അണിയുന്നില്ല. അടിമയുടെ നുകം ഞാൻ അഴിച്ചു വെച്ചു കഴിഞ്ഞു. ഈ പ്രഭാതം വെറുമൊരു പുലരിയല്ല, മറിച്ച് എന്റെ ഉള്ളിലെ മനുഷ്യന്റെ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പാണ്. അദാമിന്റെ മകനായി മണ്ണിൽ ജീവിക്കുമ്പോഴും, ദൈവത്തിന്റെ ചൈതന്യമുള്ള ഒരു സ്വതന്ത്ര ആത്മാവായി എനിക്ക് ഉയരേണ്ടതുണ്ട്.
ഇന്ന് ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ പറഞ്ഞു: “നീ ഇനി ആരുടെയും അടിമയല്ല. നിന്റെ ചിന്തകളുടെ ഉടമ നീ മാത്രമാണ്.” അക്കൗണ്ട് പുസ്തകങ്ങൾ പൂട്ടിവെച്ച്, നിഴലുകളെ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞാൻ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നടന്നു. പുറത്ത് സൂര്യൻ പൂർണ്ണമായി ഉദിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ആ വെളിച്ചത്തിൽ ഞാൻ എന്റെ പുതിയ പാത കണ്ടു—അവിടെ ഉടമകളില്ല, അടിമകളില്ല, മനുഷ്യർ മാത്രം.

പുറത്ത് വെളിച്ചം പരക്കുമ്പോഴും, ചുറ്റുമുള്ള ലോകം എന്നെ പഴയ ചങ്ങലകളിലേക്ക് തിരികെ വലിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നത് ഒരിക്കൽ മാത്രം സംഭവിക്കുന്ന ഒരു വിസ്മയമല്ല, അത് ഓരോ നിമിഷവും നേടിയെടുക്കേണ്ട ഒന്നാണ്. ഒരു അടിമ തന്റെ യജമാനനെ ഉപേക്ഷിക്കുമ്പോൾ, ആദ്യം എതിർപ്പുമായി വരുന്നത് യജമാനനല്ല, മറിച്ച് കൂടെയുള്ള മറ്റ് അടിമകളായിരിക്കും. കാരണം, ഒരാളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം മറ്റുള്ളവരുടെ വിധേയത്വത്തിന് നേരെ പിടിച്ച കണ്ണാടിയാണ്. എന്റെ മാറ്റം കണ്ട് അവർ പരിഹസിച്ചു. “അദാം മണ്ണിൽ നിന്നാണ്, മണ്ണ് വിട്ട് എങ്ങോട്ടാണ് നിനക്ക് പോകാനുള്ളത്?” എന്ന് അവർ ചോദിച്ചു.
മതം നൽകിയ ഭയവും, സമൂഹം നൽകിയ ലജ്ജയും എന്റെ വഴിയിൽ മുള്ളുകൾ വിരിച്ചിരുന്നു. ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കാനല്ല, ഭയപ്പെടാനാണ് ഞാൻ പഠിപ്പിക്കപ്പെട്ടത്. സ്വർഗ്ഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മോഹത്തേക്കാൾ നരകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭീതിയാണ് എന്റെ ഓരോ ചുവടിനെയും നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ ഈ പുലർച്ചെയിൽ ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞ സത്യം മറ്റൊന്നാണ്: ദൈവം ഒരു യജമാനനല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹത്തിന്റെ മഹാസമുദ്രമാണ്. ഒരു അടിമയ്ക്ക് സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയില്ല, അവന് ഭയപ്പെടാൻ മാത്രമേ കഴിയൂ. സ്നേഹിക്കാൻ സ്വാതന്ത്ര്യം വേണം. ആ തിരിച്ചറിവിൽ ഞാൻ എന്റെ ഭയങ്ങളെ പ്രാർത്ഥനകളാക്കി മാറ്റി. ഭയത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്ന ഭക്തിയേക്കാൾ, സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്ന സ്നേഹമാണ് ദൈവത്തിന് പ്രിയപ്പെട്ടതെന്ന് ഞാൻ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു.
എന്റെ കുടുംബം, എന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ—അവർക്കെല്ലാം ഞാൻ പഴയ ‘അടിമ’യെ തന്നെയായിരുന്നു വേണ്ടിയിരുന്നത്. ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാത്ത, കലഹിക്കാത്ത, എല്ലാവർക്കും സമ്മതനായ ആ പഴയ മനുഷ്യൻ. എന്നാൽ ചിന്തകൾ ഉണർന്നു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ അവയെ ഉറക്കാൻ കഴിയില്ല. അറിവ് എന്നത് ഒരു തീയാണ്; അത് ഒരിക്കൽ ഉജ്ജ്വലിച്ചാൽ പിന്നെ കപടതയുടെ മൂടുപടങ്ങളെ അത് ദഹിപ്പിച്ചു കളയും. എന്റെ ഉള്ളിൽ ആ തീ ആളിപ്പടരുകയായിരുന്നു. ഓരോ മനുഷ്യനും തന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ‘അദാം’ ഉണ്ടെന്നും, അവനെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കിയത് ദൈവമല്ല, മറിച്ച് അവന്റെ ഉള്ളിലെ തന്നെ അഹങ്കാരവും അറിവില്ലായ്മയുമാണെന്നും ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി.
സമൂഹം എനിക്ക് നൽകിയ എല്ലാ പദവികളും ഒരു ഭാരമായി എനിക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി. നാം അണിയുന്ന ഓരോ സ്ഥാനപ്പേരുകളും യഥാർത്ഥത്തിൽ നമ്മെ ബന്ധിക്കുന്ന കയറുകളാണ്. ഒരു ഡോക്ടർ, ഒരു എഞ്ചിനീയർ, ഒരു പിതാവ്, ഒരു മകൻ—ഇതിനെല്ലാം അപ്പുറം ‘ഞാൻ’ എന്നൊരു സത്തയുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ എത്ര കാലമെടുത്തു! ആ തിരിച്ചറിവിന്റെ പ്രകാശം എത്ര വലിയ ആശ്വാസമാണ് നൽകുന്നത്. നേരം പുലർന്നപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ടത് വെറുമൊരു ലോകത്തെയല്ല, മറിച്ച് അനന്തമായ സാധ്യതകളുടെ ഒരു പ്രപഞ്ചത്തെയാണ്.
ഇനി എനിക്ക് ആരോടും പരാതിയില്ല. എന്നെ അടിമയാക്കിയവരോടോ, ചങ്ങലകൾ തന്നവരോടോ എനിക്ക് ദേഷ്യമില്ല. കാരണം, അവർക്ക് അറിയാവുന്നത് അവർ ചെയ്തു. എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം എന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമാണെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു. ഇരുട്ടിൽ തപ്പിയ കാലമത്രയും ഞാൻ മറ്റുള്ളവരെ കുറ്റപ്പെടുത്തി. എന്നാൽ വെളിച്ചം വന്നപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ടത്, വാതിൽ തുറന്നുതന്നെ കിടക്കുകയായിരുന്നു എന്നാണ്. പുറത്തിറങ്ങാൻ മടിച്ച് അകത്തെ ഇരുട്ടിനെ പ്രണയിച്ചതായിരുന്നു എന്റെ തെറ്റ്.
ഈ നോവൽ ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല. ഇത് എന്റെ ജീവിതം പോലെ തന്നെ തുടർന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കും. ഓരോ ദിവസവും നേരം പുലരുമ്പോൾ, ഞാൻ എന്നിലെ അടിമയെ വീണ്ടും മോചിപ്പിക്കും. അദാമിന്റെ മണ്ണിൽ ചവിട്ടി നിൽക്കുമ്പോഴും എന്റെ ആത്മാവ് നക്ഷത്രങ്ങളെ തൊടാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കും. സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നത് ഒരു ലക്ഷ്യസ്ഥാനമല്ല, അതൊരു യാത്രയാണ്. ആ യാത്രയിൽ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ല, സത്യം തേടുന്ന ഓരോ മനുഷ്യനും എന്റെ കൂടെയുണ്ട്. വെളിച്ചം പൂർണ്ണമായി പടർന്നു കഴിഞ്ഞു. മഞ്ഞുതുള്ളികൾ സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങുന്നത് കാണാൻ എന്ത് ഭംഗിയാണ്! ഈ തിളക്കം എന്റെയുള്ളിലും ഉണ്ട്. ഞാൻ സ്വതന്ത്രനാണ്… അദാമിന്റെ മണ്ണിൽ പിറന്ന, എന്നാൽ ആകാശത്തോളം വളരുന്ന സ്വതന്ത്ര മനുഷ്യൻ.

എന്റെ മോചനം കേവലം വ്യക്തിപരമായ ഒന്നല്ലെന്ന് എനിക്ക് പതുക്കെ ബോധ്യപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. ഞാൻ ജീവിക്കുന്ന ഈ ലോകം തന്നെ ഒരു വലിയ അടിമത്താവളമാണ്. പുറമെ ജനാധിപത്യത്തെക്കുറിച്ചും തുല്യതയെക്കുറിച്ചും നാം വാചാലരാകുമെങ്കിലും, ഉള്ളിൽ നമ്മൾ ഇന്നും വർണ്ണത്തിന്റെയും വർഗ്ഗത്തിന്റെയും സാമ്പത്തിക ശക്തികളുടെയും അടിമകളാണ്. അദാം മണ്ണിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവനാണെങ്കിൽ, ആ മണ്ണ് ഇന്ന് വെട്ടിപ്പിടിക്കാനുള്ള ഒന്നായി മാറിയിരിക്കുന്നു. എന്റെ സഹോദരൻ എന്റെ ശത്രുവാകുന്നത് അവനോടുള്ള ദേഷ്യം കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് എന്റെ യജമാനന്മാർ അവനെ ശത്രുവായി കാണാൻ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത് കൊണ്ടാണ്.
മനുഷ്യർ ഇന്ന് വലിയ യന്ത്രങ്ങളുടെ ചെറിയ പല്ലുചക്രങ്ങൾ മാത്രമാണ്. നമ്മൾ എന്തിനാണ് ഓടുന്നത് എന്ന് നമ്മൾക്കറിയില്ല, പക്ഷേ നമ്മൾ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. വിപണി നിശ്ചയിക്കുന്ന അഭിരുചികളിലേക്ക് നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെ നാം പണയപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. നാം ധരിക്കുന്ന വസ്ത്രം, കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണം, എന്തിന് നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ പോലും മറ്റാരോ രൂപകല്പന ചെയ്തതാണ്. ഈ ഒരു വലിയ വ്യവസ്ഥിതിയിൽ ഞാൻ വെറുമൊരു ‘ഉപഭോക്താവ്’ മാത്രമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അവിടെ എന്റെ ആത്മാവിന് എന്ത് പ്രസക്തി? ഒരു ഉൽപ്പന്നം പോലെ വിൽക്കപ്പെടാനും വാങ്ങപ്പെടാനും ഞാൻ തയ്യാറായ നിമിഷം മുതൽ ഞാൻ അദാമിന്റെ അടിമയല്ലാതായി, പകരം ആധുനിക ലാഭക്കൊതിയുടെ അടിമയായി മാറി.
നേരം പുലർന്നപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ട മറ്റൊരു കാഴ്ച, തെരുവിൽ വിശക്കുന്നവനും മാളികയിൽ വിരുന്നുണ്ണുന്നവനും തമ്മിലുള്ള അകലമാണ്. രണ്ടുപേരും അദാമിന്റെ മക്കളാണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഒരാൾക്ക് മണ്ണ് കിടക്കയും മറ്റൊരാൾക്ക് മണ്ണ് സ്വത്തുമാണ്. ഈ സാമൂഹികമായ അസമത്വത്തെ ദൈവഹിതമെന്ന് വിളിക്കുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ പാപം വേറെയില്ല. മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനെ ചവിട്ടിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് നിർമ്മിക്കുന്ന എല്ലാ സ്വർഗ്ഗങ്ങളും നരകത്തേക്കാൾ ഭയാനകമാണ്. എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം പൂർണ്ണമാകണമെങ്കിൽ, എന്റെ ചുറ്റുമുള്ളവന്റെ കഴുത്തിലെ ചങ്ങലയും അഴിഞ്ഞുവീഴണം. താൻ മാത്രം സ്വതന്ത്രനാണെന്ന് കരുതുന്നവൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്വാർത്ഥതയുടെ തടവറയിലാണ്.
നമ്മുടെ നിയമപുസ്തകങ്ങൾ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ വിശക്കുന്നവന് നിയമം വെറുമൊരു അക്ഷരക്കൂട്ടം മാത്രമാണ്. അധികാരത്തിന്റെ ചെങ്കോലുകൾക്ക് മുന്നിൽ നട്ടെല്ല് വളച്ചു നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യരെ കാണുമ്പോൾ, അദാം അനുഭവിച്ച ആ ആദ്യത്തെ ഏകാന്തത ഞാൻ ഓർത്തുപോകും. അവൻ അന്ന് ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു, പക്ഷേ അവൻ ആരുടെയും അടിമയായിരുന്നില്ല. ഇന്ന് നാം കോടിക്കണക്കിന് ആളുകൾക്കിടയിലാണ്, പക്ഷേ നാം ഓരോരുത്തരും ഓരോരോ അധികാരരൂപങ്ങളുടെ കാൽക്കീഴിലാണ്.
മതം എന്നത് മനുഷ്യനെ സംസ്കരിക്കാനുള്ള വഴിയാകേണ്ടതായിരുന്നു. എന്നാൽ പലപ്പോഴും അത് മനുഷ്യനെ വിഭജിക്കാനുള്ള ആയുധമായി മാറുന്നു. പവിത്രമായ ഗ്രന്ഥങ്ങളെക്കാൾ വലുതാണ് മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുനീരെന്ന് തിരിച്ചറിയാത്ത ഏത് വിശ്വാസവും ഒരുതരം അടിമത്തമാണ്. ഈ പുലരിയിൽ ഞാൻ എന്റെ എല്ലാ മുൻവിധികളെയും കഴുകിക്കളയുകയാണ്. ഇനിയെനിക്ക് മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനായി മാത്രം കാണണം. അവന്റെ ജാതിയോ മതമോ പണമോ നോക്കിയല്ല, മറിച്ച് അവന്റെ ഉള്ളിലെ ആ സനാതനമായ പ്രകാശത്തെ നോക്കി അവനെ അഭിവാദ്യം ചെയ്യണം.
സമൂഹം എന്നോട് കലഹിക്കും, എനിക്കറിയാം. അവർക്ക് വിനീതരായ അടിമകളെയാണ് ആവശ്യം, ചിന്തിക്കുന്ന മനുഷ്യരെയല്ല. ചിന്തിക്കുന്നവൻ ഒരു ഭീഷണിയാണ്; അവൻ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നു, അവൻ വ്യവസ്ഥിതികളെ അലോസരപ്പെടുത്തുന്നു. പക്ഷേ, ആ അലോസരമാണ് ലോകത്തെ മാറ്റിമറിച്ചിട്ടുള്ളത്. അദാമിന്റെ മണ്ണിൽ നിന്ന് പുതിയൊരു മനുഷ്യൻ ജനിക്കണമെങ്കിൽ പഴയ അടിമത്തത്തിന്റെ ഈ ജീർണ്ണിച്ച വസ്ത്രങ്ങൾ നാം വലിച്ചെറിയുക തന്നെ വേണം.
വെളിച്ചം ഇപ്പോൾ ചതുരശ്ര മുറികൾ കടന്ന് തുറസ്സായ പാടങ്ങളിലേക്ക് പടർന്നിരിക്കുന്നു. അവിടെ പണിയെടുക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ വിയർപ്പിന് മണ്ണിന്റെ മണമുണ്ട്. ആ മണത്തിലാണ് ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം ഞാൻ തൊട്ടറിയുന്നത്. ഞാൻ മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുകയാണ്. ഇത്രയും കാലം ഞാൻ കണ്ടത് ജനാലയിലൂടെയുള്ള ലോകത്തെയായിരുന്നു. ഇനി എനിക്ക് ലോകത്തിന്റെ ഭാഗമാകണം. അടിമയാകാനല്ല, മറിച്ച് സഹയാത്രികനാകാൻ.

പുറത്തേക്കുള്ള ഓരോ ചുവടിലും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ലഹരിയുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും, കാത്തിരിക്കുന്ന വെല്ലുവിളികൾ എത്ര കഠിനമാണെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയത് വൈകിയാണ്. തടവറയുടെ വാതിൽ തുറന്നുകിടന്നാലും പുറത്തിറങ്ങാൻ മടിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിന് മുന്നിലേക്കാണ് ഞാൻ നടന്നുനീങ്ങിയത്. മാറ്റം എന്നത് കേവലം ഒരു വാക്കിനേക്കാൾ വലിയൊരു വിപ്ലവമാണെന്നും, ആ വിപ്ലവം ആദ്യം തകർക്കുന്നത് നിലവിലുള്ള അധികാര കേന്ദ്രങ്ങളെയാണെന്നും അവർക്ക് നന്നായറിയാമായിരുന്നു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം ഗ്രാമക്കവലയിൽ വച്ച് ഞാൻ ആദ്യമായി ആ വെല്ലുവിളിയെ അഭിമുഖീകരിച്ചു. ഇത്രയും കാലം എന്റെ യജമാനന്മാരായിരുന്നവർ, എന്നെ ഒരു ഉപകരണമായി മാത്രം കണ്ടിരുന്നവർ, എന്റെ പുതിയ ഭാവത്തെ സംശയത്തോടെ നോക്കി. “നീ വഴിതെറ്റുകയാണ്,” അവരുടെ ശബ്ദത്തിൽ അധികാരത്തിന്റെ വിറയലുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ പഠിച്ചതും വിശ്വസിച്ചതുമായ പഴയ നിയമങ്ങൾ എനിക്കെതിരെ ആയുധങ്ങളായി. എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം അവരുടെ നിലനിൽപ്പിന് ഭീഷണിയാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ചിന്തിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ ഒരു രാജ്യത്തെക്കാൾ വലിയ വെല്ലുവിളിയാണെന്ന് അവർ പറഞ്ഞു നടന്നു.
കുടുംബത്തിൽ നിന്നും എനിക്ക് നേരിടേണ്ടി വന്നത് നിശബ്ദമായ ബഹിഷ്കരണമായിരുന്നു. എന്റെ ചോരയും നീരും നൽകി വളർത്തിയവർ പോലും എന്നെ ഒരു അപരിചിതനെപ്പോലെ കണ്ടു. “നിനക്ക് ഭ്രാന്താണ്, അല്ലെങ്കിൽ നീ വഞ്ചകനാണ്,” എന്ന വിധി പ്രസ്താവനകൾ എന്റെ വീടിന്റെ ചുവരുകളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. സ്നേഹത്തിന്റെ പേരിൽ അവർ എന്നെ വീണ്ടും ചങ്ങലകളിൽ തളയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. വൈകാരികമായ ആ അടിമത്തമായിരുന്നു ഏറ്റവും വേദനയേറിയത്. അദാമിന്റെ മകൻ തന്റെ സ്വന്തം പറുദീസയിൽ നിന്ന് വീണ്ടും പുറത്താക്കപ്പെടുകയാണ്; ഇത്തവണ അറിവ് തേടിയതിനല്ല, മറിച്ച് അറിവിനെ ജീവിതമാക്കാൻ ശ്രമിച്ചതിന്.

സാമൂഹികമായ ഒറ്റപ്പെടലായിരുന്നു അടുത്ത ആയുധം. എന്റെ സംസാരങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് എത്താതിരിക്കാൻ അവർ മതിലുകൾ പണിതു. ഞാൻ നടന്നുപോകുമ്പോൾ ആളുകൾ വഴിമാറി നടന്നു, എനിക്കൊപ്പം ഇരിക്കാൻ ഭയപ്പെട്ടു. “അവൻ അദാമിന്റെ അടിമയല്ല, അവനൊരു വിമതനാണ്,” എന്ന ലേബൽ എനിക്ക് മേൽ ചാർത്തപ്പെട്ടു. തൊഴിലിടങ്ങളിൽ നിന്നും സൗഹൃദങ്ങളിൽ നിന്നും ഞാൻ പുറന്തള്ളപ്പെട്ടു. വിശപ്പ് എന്റെ വാതിലിൽ മുട്ടിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ആ പഴയ അടിമത്തത്തിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയാൽ ലഭിക്കാവുന്ന സുരക്ഷിതത്വത്തെക്കുറിച്ച് മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു. ആ നിമിഷമാണ് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്—സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ വില എന്നത് വിശപ്പും ഏകാന്തതയുമാണെന്ന്.
പക്ഷേ, ആ വെല്ലുവിളികൾ എന്നെ തളർത്തുന്നതിന് പകരം കൂടുതൽ കരുത്തനാക്കി. അധികാരത്തിന്റെ നഖശിഖാന്തങ്ങൾ എന്റെ ചർമ്മത്തിൽ പോറലുകൾ ഏൽപ്പിച്ചപ്പോഴും, എന്റെ ആത്മാവിനെ തൊടാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. സത്യം വിളിച്ചു പറയുന്ന ഒരാളെ നിശബ്ദനാക്കാൻ അവനെ കൊന്നു കളഞ്ഞേക്കാം, പക്ഷേ അവൻ ഉയർത്തിയ ചിന്തകളെ കൊല്ലാൻ ആർക്കും കഴിയില്ല. എന്റെ ഏകാന്തതയിൽ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ കണ്ടെത്തി. ലോകം എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, ഞാൻ പ്രപഞ്ചവുമായി ചേർന്നുനിന്നു.

നേരം വെളുത്തപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ട ആ പ്രകാശത്തിന് ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ തെളിച്ചമുണ്ട്. വെല്ലുവിളികൾ എന്റെ വഴിയിലെ തടസ്സങ്ങളല്ല, മറിച്ച് എന്റെ നിശ്ചയദാർഢ്യത്തെ അളക്കുന്ന മൈൽക്കല്ലുകളാണെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു. ഈ പോരാട്ടം എന്റേത് മാത്രമല്ല; എന്നെപ്പോലെ ചിന്തിക്കുന്ന, എന്നാൽ പുറത്തുപറയാൻ ഭയപ്പെടുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് മനുഷ്യർക്ക് വേണ്ടിയുള്ളതാണ്. അദാമിന്റെ ഓരോ മകനും തന്റെ അടിമത്തം തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരു കാലം വരും. അന്ന് ഈ മതിലുകൾ തകരും, ഈ ചങ്ങലകൾ ഉരുകിത്തീരും.

ഇന്ന് ഞാൻ ഈ വഴിയിൽ ഒറ്റയ്ക്കായിരിക്കാം. പക്ഷേ, എന്റെ കാൽപ്പാടുകൾ മറ്റാർക്കോ വഴികാട്ടിയാകുമെന്ന് എനിക്കറിയാം. സൂര്യൻ അതിന്റെ അത്യുന്നത ശോഭയിൽ നിൽക്കുന്നു. ഞാൻ തലയുയർത്തി തന്നെ നടക്കുന്നു. അടിമയായി മരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ പുണ്യമാണ് സ്വതന്ത്രനായി പോരാടി വീഴുന്നത്. എന്റെ കഥ ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല, ഇത് ഒരു വലിയ പ്രവാഹത്തിന്റെ തുടക്കം മാത്രമാണ്.